Disturbed Soil - Ρέα Παπαδοπούλου / Rea Papadopoulou [GR]

Η οικογένειά μου μετανάστευσε στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της παιδικής μου ηλικίας. Ενώ ζούσαμε σε μια πυκνοκατοικημένη περιοχή της Αθήνας, στα όνειρα μου η ύπαιθρος ήταν ένα θαύμα ομορφιάς όπου θα μπορούσα να έχω όλη την ελευθερία να εξερευνήσω.  Η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα που διατηρεί τεράστια ποικιλία τοπίων και οικοσυστημάτων.

Η ανθρώπινη δραστηριότητα καθώς και τα φυσικά φαινόμενα που ενισχύονται από τις δράσεις μας, καταστρέφουν το λεπτό στρώμα της επιφάνειας της γης, το έδαφος, το δέρμα της γης, που χρειάζεται χιλιάδες χρόνια για να σχηματιστεί. Η εντατική γεωργία, η καταστροφή των δασών και των υγροτόπων, τα τεράστια πλέγματα δρόμων και οι επιφανειακές εξορύξεις είναι μερικοί μόνο τρόποι της καταστροφής αυτής.

 Κατά τόπους το επιφανειακό έδαφος εξαφανίζεται εντελώς κάτω από την αχανή επέκταση των αστικών περιοχών ή την ακραία εκμετάλλευση της γης.

Το λεπτό αυτό στρώμα εδάφους είναι η πηγή, το σπίτι και το καταφύγιο όλης της ζωής στη γη, των μικροβίων, των μυκήτων, της χλωρίδας και της πανίδας. Το χώμα είναι ζωτικής σημασίας πηγή νερού και τροφής για όλα τα ζωντανά πλάσματα και τόσο σημαντικό όσο και ο αέρας που αναπνέουμε.

Το χώμα τυλίγει τα υπέροχα τοπία που εκτιμούμε, απολαμβάνουμε και θαυμάζουμε.

Τα τελευταία χρόνια περπατάω ξανά στην ύπαιθρο παρατηρώντας τώρα τις αλλαγές, τις ρωγμές και τις πληγές του ευάλωτου τοπίου. Γρήγορες αλλαγές που θα χρειαστούν εκατοντάδες χρόνια για να επανέλθουν. Μερικές φορές, η φύση καλύπτει τη καταστροφή, με ένα καταπράσινο χαλί πάνω από τα απόβλητα, μια πλημμύρα αφαιρεί γέφυρες και κτίρια χτισμένα στο δρόμο ενός ποταμού, βουνά από αφύσικα υλικά μοιάζουν πραγματικά και πεδιάδες χαραγμένες από ανθρώπους με γεωμετρική ακρίβεια εξακολουθούν να προσελκύουν τα πουλιά. Αλλά όλα αυτά είναι λίγο παραμορφωμένα, μια μικρή και περίεργη απόκλιση.

 Τώρα πατώ στα πολλά στρώματα του διαμορφωμένου από τον άνθρωπο εδάφους, πάνω από το ‘φυσικό’ τοπίο των αναμνήσεων μου. Ενώ η μνήμη του παλιού τοπίου ξεθωριάζει, η νεοδημιουργημένη τοπογραφία είναι αυτό που βλέπω τώρα και πρέπει να αποδεχτώ.

My family emigrated to Greece during my early childhood. While we were living in a densely populated urban area of Athens, in my dreaming eyes the countryside was a marvel of beauty where I could have the freedom for explorations. Greece is a small country that retains huge diversity of landscapes, habitats, and ecosystems.

Human activity as well as natural phenomena amplified from us, are damaging the thin layer of soil, the skin of earth, that takes thousands of years to form. Intensive agriculture, destruction of forests & wetlands, immense grids of roads and surface mining are just a few reasons for this destruction. At places topsoil disappears completely under the huge expansion of the urban areas or the extreme exploitation of the land.

Topsoil is the source and home of all life on earth, microbes, fungi, flora, and fauna. Is a vital source of water & food for all living creatures and is as important as the air we breathe.

This soil wraps the magnificent landscapes we treasure, worship, and enjoy.

For the last years I have been walking again in the countryside observing the changes, and the wounds of this vulnerable landscape. Rapid changes that will take hundreds of years to heal.

Sometimes, nature is covering up the damage with a green lush over the waste, a flashflood takes away bridges and buildings constructed on the way of a river, natural looking mountains are made of unnatural materials, man-made flatlands of geometrical precision still attract birds, but everything is a bit distorted, a slight and strange deviation.

I am now walking on the many layers of man-made land on the ‘natural’ landscape of my memories. While the memory of the old landscape is fading, the newly created topography is what I see now and must accept.

Αρχιτέκτονας και φωτογράφος, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Α.Π.Θ. και παρακολούθησε σεμινάρια και masterclass για την φωτογραφία, μεταξύ των οποίων και ένα θεωρητικό για το τοπίο στην ΑΣΚΤ. Έχει δουλέψει σε μακροχρόνια φωτογραφικά θέματα εξετάζοντας κυρίως περιβαλλοντικά, κοινωνικά και ζητήματα αστικού και μη τοπίου.

Τα φωτογραφικά της έργα έχουν παρουσιαστεί στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, σε ελληνικά και διεθνή φεστιβάλ, όπως το ‘Dark Tree’ στην Photo Biennale Momus στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκη 2021 και στο Festival Fotografico Europeo 2019 στο Varese, Ιταλία, ‘Η Λίμνη Που Δεν Βλέπεις’, επιλέχθηκε στην έκθεση PHEN, Φεστιβάλ Φωτομετρίας 2018, Γιάννενα. Το 2017 το ‘Dark Tree’ ήταν finalist Project στα Discovery Awards του φεστιβάλ Encontros Da Imagem, Braga Πορτογαλία, ‘Tα κορίτσια Κοιμούνται Επάνω’ και ‘Χάλκη’ στην Φωτομετρία 2015. Έχει συμμετέχει σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, έργα της έχουν συμπεριληφθεί σε έντυπες και ψηφιακές εκδόσεις.

Rea Lamprini Papadopoulou is an architect and photographer, born in Istanbul, moved to Greece on a very young age, lives and works in Athens. She studied Architecture at the Aristotle University of Thessaloniki & attended several workshops on Photography, including a 2-year theoretical classes at the Fine Arts School of Athens. She is working on long-term photographic projects examining environmental, social, and urban issues.

Her photography projects have been selected and presented in Greek and International Festivals and Museums such as Momus Thessaloniki in 2024 and in 2022, Photo Biennale of Thessaloniki Museum of Photography 2021, AFI at Varese Italy 2019, Photometria at Ioannina Greece in 2015 & 2018, and Encontros Da Imagem, Braga Portugal in 2017 where ‘Dark Tree’ was finalist project of the Discovery Award. She has also participated in several solo and group exhibitions, while her works have been included in print and digital editions.