In illo tempore - Alfred Schupler [ROU]

Το φωτογραφικό έργο ξεκινά από την έννοια που ανέλυσε ο Mircea Eliade σχετικά με την ευαίσθητη εξερεύνηση της μνήμης, της ταυτότητας και του ιερού χρόνου. Μέσω φωτογραφιών που έχουν ανακτηθεί από τις βομβαρδισμένες και ερημωμένες πόλεις της Ουκρανίας, ο Alfred Schupler προσεγγίζει ένα πεδίο στη διασταύρωση ανάμεσα στην πραγματικότητα και το σύμβολο, ανάμεσα στο ντοκουμέντο και τη μυθολογική αφήγηση. Αυτές οι φωτογραφίες αντανακλούν ένα πρόσφατο αλλά αναδιαμορφωμένο παρελθόν, θέτοντας ερωτήματα γύρω από τη συλλογική μνήμη και τον τρόπο με τον οποίο η φωτογραφία μπορεί να υπερβεί τον χρόνο και να γίνει σύμβολο μιας διαχρονικής ανθρωπότητας.
Σε αυτά τα κάδρα, ο καλλιτέχνης προσθέτει τις δικές του φωτογραφίες από τις κατεστραμμένες πόλεις, με το φωτομοντάζ να γίνεται ένας χώρος όπου επικαλύπτονται οι δικές του φωτογραφίες ντοκουμέντου με εκείνες που βρέθηκαν μετά τους βομβαρδισμούς. Το In illo tempore εμφανίζεται μέσα από μια σκόπιμη ασάφεια: δεν γνωρίζουμε την ταυτότητα των προσώπων ούτε το πλαίσιο στο οποίο τραβήχτηκαν, αλλά γίνονται κάτι περισσότερο από ντοκουμέντα, είναι αναπαραστάσεις μιας διαχρονικής ύπαρξης. Ο θεατής αναστέλλει την ανάγκη να προσδιορίσει συγκεκριμένες λεπτομέρειες και εισέρχεται σε έναν χώρο μνήμης όπου η εμπειρία της απώλειας είναι καθολική και το αρχέτυπο του πολέμου επανενεργοποιείται

μέσα από συγκεκριμένες εμπειρίες που φέρνουν το μυθικό παρελθόν στο παρόν.
Η αισθητικοποίηση δημιουργεί μια λεπτή ένταση, που ωθεί το έργο πέρα από το απλό πλαίσιο της άμεσης πραγματικότητας και προκαλεί την ανάμνηση της εύθραυστης και προσωπικής ομορφιάς της διαχρονικότητας. Εδώ, η παρουσία και η απουσία, η μνήμη και η λήθη συνυπάρχουν. Το In illo tempore γίνεται ένας ιερός χώρος ανάμνησης και μεταμόρφωσης, όπου η εικόνα χάνει σκόπιμα την ιστορική της σαφήνεια για να πάρει μια αρχέτυπη διάσταση.

The photographic project starts from the concept that Mircea Eliade treated in relation to the sensitive exploration of memory, identity and sacred time. Through photographs recovered from the bombed and depopulated cities of Ukraine, Alfred Schupler accesses a territory at the intersection between reality and symbol, between documentary and mythological narrative. These photographs reflect a recent but reconfigured past, raising questions about collective memory and how photography can transcend time to become a symbol of timeless humanity To these frames, the artist adds his own photos taken in the destroyed cities, the photomontage becoming a space of overlapping his own documentary photos with those found after the bombings. In illo tempore appears in the form of a deliberate ambiguity: we do not know the identity of the characters, nor the context in which they were captured, but they become more than document-images: they are representations of a timeless existence.

The viewer suspends his impulse to identify concrete details and enters that space of memory where the experience of loss is universal and the archetype of war is re-actualized through specific experiences that bring the mythical past into the present.
The aestheticization produces a subtle tension, which makes the project go beyond the simple framework of immediate reality to evoke the fragile and intimate beauty of timelessness. Here, presence and absence, memory and forgetting coexist.

In illo tempore becomes a sacred space of remembrance and transformation, where the image intentionally loses its historical clarity to take on the archetypal dimension.