In The eyes of others our prisons; their thoughts our cages - Marie Wengler [DNK]

Σε αυτό το πρότζεκτ χρησιμοποιώ τη φωτογραφία για να διερευνήσω τι σημαίνει να ξαναδιεκδικείς την οπτική αφήγηση μέσα από γενιές γυναικών της δικής μου οικογενειακής γραμμής. Στο επίκεντρο βρίσκεται η Κέιτ, η προγιαγιά μου, την οποία «συναντώ» μέσα από την εικόνα, στην ίδια ηλικία που βρίσκομαι εγώ τώρα, με διαφορά ενός αιώνα.

Όπως κι εγώ, η Κέιτ ήταν μοναχοπαίδι, μεγαλωμένη μέσα σε ένα αυστηρό πλαίσιο έμφυλων ρόλων. Έζησε μέσω τραύματος πόλεμου και κοινωνικών προσδοκιών που φίμωσαν την δημιουργική και διανοητική της δυνατότητα. Της αρνήθηκαν το δικαίωμα να διαμορφώσει η ίδια τη ζωή και το οραμά της. Η κατάθλιψή της δεν διαγνώστηκε ποτέ, διαμορφώθηκε από τη βία τού να την βλέπουν μόνο μέσα από τις προσδοκίες των άλλων.

Ως εικαστικός καλλιτέχνης με εργαλείο τον φακό και την έρευνα, επιστρέφω στους ίδιους χώρους που έζησε εκείνη και πλέκω το παρελθόν της με το δικό μου παρόν: αρχειακές φωτογραφίες από την εποχή της Κέιτ και σύγχρονες φωτογραφίες και σύγχρονες δικές μου φωτογραφίες συνδυάζονται και διασταυρώνονται με φανταστικές σκηνές της ζωής της (αυτοπορτρέτα). Μέσα από αυτή τη διαδικασία, δημιουργώ έναν οπτικό και εννοιολογικό χώρο που αντιστέκεται στις γραμμικές αφηγήσεις της προόδου και αμφισβητεί τα έμφυλα σενάρια που έχουμε κληρονομήσει.

Το In the eyes of others our prisons; their thoughts our cages (2022–) ασχολείται με τον χρόνο τόσο ως θεματική όσο και ως υλικό: πώς οι προσωπικές ιστορίες και οι κοινωνικές δομές διαστρώνονται μέσα στις γενιές· πώς το παρελθόν παραμένει ενσωματωμένο στο παρόν· και πώς οι έμφυλοι κανόνες, που θεωρήθηκαν ξεπερασμένοι, επανεμφανίζονται μέσα από νεοσυντηρητικές δυνάμεις, τραβώντας μας πίσω στους περιορισμούς και τις αξίες της εποχής της Κέιτ.

Σε μια εποχή που τα δικαιώματα και οι ελευθερίες των γυναικών απειλούνται και πάλι, το έργο επιμένει στην πράξη της θέασης. Δεν είναι απλώς ένας φόρος τιμής σε μία γυναίκα, αλλά ένας στοχασμός για το πώς η οπτική αυτονομία των γυναικών πρέπει να επαναδιεκδικηθεί, να διατηρηθεί και να επανεπινοηθεί μέσα στον χρόνο, τον χώρο και την εικόνα.

In The eyes of others our prisons; their thoughts our cages (2022–), I use photography to explore what it means to reclaim visual authorship across generations of women in my own lineage. The project centers on Kate, my great-grandmother, whom I meet through the image, at the same age I am now, but a century apart. Like me, Kate was an only child, raised within a framework of rigid gender norms. She lived through trauma, war, and systemic expectations that silenced her creative and intellectual potential. She was denied the right to shape her own life and vision. Her depression, never diagnosed, was shaped by the violence of being seen only through others’ expectations.

As a lens-based visual artist and researcher, I revisit the same locations she inhabited and layer her past with my present: archival photographs from Kate’s time and contemporary photographs from my time are combined and intersect with imagined scenes from Kate’s life (autoportraits). In doing so, I construct a visual and conceptual space that both resists linear narratives of progress and challenges inherited scripts of womanhood.

The eyes of others our prisons; their thoughts (2022-) thus engages with time as both subject and material: how personal stories and societal structures layer across generations; how the past remains embedded in the present; and how gender norms, once thought overcome, are resurging through neo-conservative forces, pulling us back toward the restrictions and values of Kate’s time. In a moment when women’s rights and freedoms are once again under threat, the work, therefore ,insists on the act of seeing. It is not just a tribute to one woman, but a reflection on how women’s visual agency must be reclaimed, preserved, and reimagined, across time, space, and image.