The Darker the Night, the Brighter the Stars - Glauco Canalis [ITA]

Όσο πιο σκοτεινή είναι η νύχτα, τόσο πιο φωτεινά λάμπουν τα αστέρια είναι ένας ύμνος στη νεολαία που μεγαλώνει μέσα σε δύσκολα περιβάλλοντα, στερημένα από ευκαιρίες και θετικά πρότυπα.
Αυτό το μακροχρόνιο ντοκιμαντερίστικο πρότζεκτ εξερευνά την κουλτούρα της νεότητας και την αρρενωπότητα στη Νάπολη, μέσα από τον παραδοσιακό εορτασμό της φωτιάς γνωστό ως Cippo di Sant’Antonio (σσ. Πέτρα του Αγίου Αντωνίου).
Ξεκινώντας από μια παγανιστική παράδοση, όπου οι αγρότες άναβαν φωτιές με οικιακά απορρίμματα για να γιορτάσουν το τέλος του χειμώνα και να ζητήσουν προστασία για τον καινούργιο χρόνο, το έθιμο έχει πάρει μια ιδιόμορφη τροπή μέσα στην πόλη της Νάπολης. Η σημερινή μορφή του τελετουργικού έχει εξελιχθεί σε ένα παιγνιώδες “παιχνίδι”, όπου ομάδες παιδιών ηλικίας 6 έως 16 κατακλύζουν τους δρόμους φορώντας μπαλακλάβες, κλέβουν χριστουγεννιάτικα δέντρα, εμπλέκονται σε μάχες με αντίπαλες συμμορίες από γειτονικές περιοχές και κρύβουν τη «λεία» τους σε μυστικά σημεία της επικράτειάς τους μέχρι την ημέρα της φωτιάς.
Αυτό το παιχνίδι, βουτηγμένο στη βία και την αταξία, καλύπτει με παιδική αφέλεια μια βαθιά ριζωμένη εδαφική νοοτροπία και το αλφάβητο της συστημικής εγκληματικότητας που συχνά συναντάται στη Νότια Ιταλία.
Η φωτιά αντιμετωπίζεται ως πόρτα και κατώφλι που η νεολαία προσπαθεί να διαβεί. Και το παιχνίδι αυτό ενσωματώνει πολλαπλές διαστάσεις, όπου συμπλέκονται μοτίβα φιλίας, εμπιστοσύνης, ιεραρχίας, εδάφους, αρρενωπότητας, νόμου και παρανομίας.
Ένα τελετουργικό ενηλικίωσης, όπου η έντονη συναισθηματική αστάθεια της εφηβείας φτάνει στην κορύφωσή της και καίγεται μαζί με τη φωτιά, θυσιάζοντας τον εαυτό της στον πολιτισμό. Η αγριότητα που κυριαρχεί στη δημιουργία και το άναμμα της φωτιάς ακολουθείται από μια ήσυχη τρυφερότητα.
Τα θηριώδη ένστικτα της ενηλικίωσης, παγιδευμένα μέσα σε αυτά τα νεανικά σώματα, απελευθερώνονται και εξαντλούνται τη στιγμή που η φωτιά καίγεται οριστικά—σκοτώνοντας το παιδί και οδηγώντας τους στην ενηλικίωση.
Η σειρά αποτελεί επίσης μια απάντηση στην κυρίαρχη αποικιοκρατική αφήγηση της Νάπολης, που τόσο ξένοι όσο και ντόπιοι φωτογράφοι έχουν οικοδομήσει πάνω σε στερεότυπα, με τολμηρούς και παρωδικούς χαρακτήρες να ζουν τη Dolce far Niente (σσ. γλυκιά αδράνεια) για να ευχαριστήσουν την ηχώ των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Αναμειγνύοντας διαφορετικά φορμά και χρώμα με ασπρόμαυρο, για να ξεφύγω από μια μανιεριστική γλώσσα, ανέπτυξα αυτόν τον ημερολογιακό τρόπο αφήγησης με μια ωμή και προσωπική προσέγγιση, επιτρέποντας στην ομορφιά και τη σκληρότητα να συνυπάρξουν.

Αυτές οι φωτογραφίες επιδιώκουν να αποδώσουν την αφέλεια και την ομορφιά αυτής της ηλικίας, προσφέροντας ταυτόχρονα νέους τρόπους οπτικής εξέτασης του θέματος της νεότητας και της ταυτότητας· αναδεικνύοντας τα προβλήματα που επηρεάζουν τον ιταλικό νότο και χτίζοντας μια γέφυρα ανάμεσα στη νεολαία αυτή και την ευρύτερη μεσογειακή κουλτούρα και πληθυσμό.

The Darker the Night, the Brighter the Stars is an ode to the youth growing in difficult contexts deprived of opportunities and positive role models.
This long-term documentary project explores youth culture and masculinity in Napoli through the traditional bonfire celebration known as Cippo di Sant’Antonio.
Stemming from a pagan tradition where peasants constructed fires with domestic waste to celebrate the end of winter and seek protection for the new year ahead, the tradition has taken a peculiar turn in the city of Napoli. The current iteration of the ritual has evolved in a playful game seeing groups of children aged 6 to 16 taking the streets in balaclavas, stealing Christmas trees, engaging in battles with gangs from rival districts and hiding and guarding the loot in secret areas within their territories until the day of the fire. This game, drenched in violence and mischief, naively conceals the territorial attitude and alphabet of systemic criminality often present in Southern-Italy.

The fire is seen as a door and threshold that the youths strives to cross through. And the game encompasses different dimensions where tropes of friendship, trust, hierarchy, territory, masculinity, law and outlaw are intertwined.

A rite of passage in which the frantic emotional instability typical of the coming of age reaches its climax and burn with the fire sacrificing itself to the civilization. The savagery dominating the creation and lighting up of the fire is followed by a quiet tenderness. The thrilling spirits of the adulthood caged in these young bodies are finally freed up and exhausted in the moment the fire finally burning., killing the child and becoming adults at last.

The series also responds to a dominant colonial narrative of Napoli that foreigner and local photographers have built on stereotypes with bold and parodical subjects living the “Dolce far Niente” in seeking to please a social media echo-chamber.

By mixing formats and color with black and white to escape a mannerist language, I have developed this diary-like storytelling with a raw and intimate approach, allowing beauty and grit to coexist.

These photographs aim to convey the naivety and beauty of this age whilst providing new ways to visually examine the subject of youth and identity; highlighting the issues affecting the south of Italy and bridging this youth to a broader Mediterranean culture and population.